دره های کوماچیو

این یک تالاب و مجموعه باتلاقی است که 4 دره را در بر می گیرد: لیدو دی مگناکا، فوسا دی پورتو، کامپو و فتیبلو. این قلمرو در حال حاضر بیش از 13000 هکتار از کوماچیو تا رودخانه رنو گسترش یافته است. گسترش دره ها که در ابتدا حدود 73000 هکتار بود، به تدریج به دنبال احیای مختلف کاهش یافت. آنها به همراه دره برتوزی یکی از بزرگترین تالاب های ایتالیا را تشکیل می دهند.Valli di Comacchio در حدود قرن دهم به دلیل پایین آمدن خاک و باتلاق شدن منطقه ساحلی متولد شدند. در ابتدا دره ها با آب شیرین پر می شد که از سیلاب های مکرر رودخانه ها می آمد. از قرن شانزدهم، آنها به تدریج پر از آب های دریایی شدند و ظاهری شبیه دره های شور به آنها دادند، که امروزه هنوز حفظ شده اند. این دره ها نیز به این دلیل به وجود آمدند که مدتی پیش دلتای پو بسیار بیشتر از اکنون در جنوب قرار داشت. اما رودخانه که توسط زباله های خود سد شده بود، به سمت شمال رفت و منطقه باتلاقی بزرگی را به جا گذاشت.از رایج ترین گیاهان این دره ها می توان به بلوط، کاج اهلی، راش، نی مردابی، گز اشاره کرد که در این منطقه جنگل های کاج متعددی وجود دارد که از مهم ترین آنها می توان به سرویا و راونا و همچنین جنگل های کاج اشاره کرد. بوسکو دلا مزولادره‌ها میزبان بیشترین تنوع جانوران پرندگان در ایتالیا هستند، در واقع ما بیش از 300 گونه پرنده مانند فلامینگو، بال سیاه، حواصیل خاکستری و شاه ماهی را می‌بینیم. ماهی هایی مانند ماهی، مارماهی، باس دریایی، کفال، دست و پا کردن و پستاندارانی مانند روباه نیز وجود دارند.در دره های کوماچیو ماهیگیری به طور گسترده ای انجام می شود که به طور سنتی با "lavoroero" انجام می شود، سیستمی که از طریق یک سری حوضه های ارتباطی اجازه می دهد تا مارماهی در طول صید از انواع دیگر ماهی ها جدا شود. همچنین نمکزارهای متعددی وجود دارد. . نمونه های منطقه عبارتند از کلبه های ماهیگیری، کلبه های ساخته شده از تیرک، نی و نیزار مردابی. این سازه‌ها هم به‌عنوان ایستگاه ماهیگیری و هم به‌عنوان ایستگاه‌هایی برای نظارت بر صید غیرقانونی عمل می‌کردند.