Synagoga przy Via San Francesco, uważana za jedną z największych i najwspanialszych w Europie, jest jednym z symbolicznych budynków Triestu multireligiosa. Monumentalna Synagoga, zaprojektowana przez architektów Ruggiero i Arduino Berlam i otwarta w 1912 roku, wyraźnie odzwierciedla wpływ społeczności żydowskiej na życie gospodarcze i kulturalne miasta na początku XX wieku. BI udało się znakomicie przezwyciężyć trudności konfiguracji terenu, tworząc budynek o kształcie prostokąta w planie, zwieńczony kopułą głównego, trzy semicupole i z jednej wieży na prostokątnej podstawie. Ważne jest, aby podkreślić, jak Synagoga triestina różni się od decyzji podjętych na budowę synagogi w Centrum Europy i jest jednym z rzadkich przypadków mediacji między modelem sadzenia bazyliki i jej adaptacji do kultu Boga i obrzędów żydowskich. Niezwykła złożoność placu budowy i innowacje techniczne, które pojawiły się w procesie budowy sprawiają, że świątynia triestino jest jednym z przykładów najbardziej znaczących w historii maszyn budowlanych we Włoszech na początku XX wieku. Świątynia składa się z trzech naw, których zwieńczeniem jest okazała apsyda z pozłacanym mozaikowym sklepieniem. Całą sala jest zorientowana na monumentalny Aron ze złoconymi miedzianymi drzwiami, zwieńczony różowym granitowym kioskiem, z czterema kolumnami podtrzymującymi tablice. Oprawione w nim, dwa duże menoraty, które opierają się na marmurowej balustradzie, która niesie snopy kłosów jest symbolem społeczności Triestu. Z trzech stron na Aron wychodzi piękny balkon matronea. W Matronie nad portalem wejściowym znajduje się, w galerii wewnątrz sklepienia beczkowego, duże organy z trzcin ozdobionych gwiazdami Dawida. Podczas II wojny światowej synagoga została zniszczona i wykorzystywana przez okupantów nazistowskich jako magazyn książek i dzieł sztuki. Jednak rytualne posrebrzane społeczności uciekły przed najazdami dzięki sprytnej kryjówce. Na zewnątrz budynek ma trzy fasady, via Donizetti, via San Francesco i Via Zanetti: oferują serię fryzów i ornamentów, które się powtarzają. Wszystkie wyróżniają się charakterystyczną rozetą, która daje światło wnętrzu. Główne wejście znajduje się przy ulicy Donizettiego, gdzie duży portal zwieńczony jest wieża.
