Hof van Giarola

Corte Giarola ligt op de rechteroever van de rivier de Taro, ongeveer halverwege tussen Fornovo en Pontetaro. De plaatsnaam is afgeleid van het grind van de Taro, dat in de Romeinse tijd of de vroege middeleeuwen "Glarola" werd genoemd. De plaats, vlak en beschermd door sterke muren, ligt langs de weg van Piemonte die leidt naar Medesano, Noceto en Borgo San Donnino. Giarola was sinds het midden van de 11e eeuw eigendom van het vrouwenklooster van San Paolo en werd de plaats van een kleine kloosterkern waaromheen een kerk, stallen en koeienschuren, woningen, een molen en een melkerij werden gebouwd, waardoor een zelfvoorzienend platteland ontstond. De molen werd aangedreven door het water van het Taro kanaal, dat door Collecchiello en Vicofertile stroomde en water bracht naar Parma bij Porta San Francesco.Het oevergebied was moerassig en dicht bebost, maar werd ontgonnen en productief gemaakt met de teelt van granen, voedergewassen, wijnstokken en rijst. In de 16e eeuw waren er ook rijstvelden die in de 19e eeuw werden hersteld vanwege hun winstgevendheid. Ze werden echter uiteindelijk als schadelijk voor de volksgezondheid beschouwd en in 1874 afgeschaft. Het kasteel, hoewel van beperkt strategisch belang, werd betwist tijdens de strijd tussen de facties die zich rond de belangrijkste Parmaanse families verzamelden in het begin van de 15e eeuw. In 1451 legerden hertog Francesco Sforza en het leger van de Collegati, onder leiding van Francesco II Gonzaga, zich in Giarola voor de Slag bij de Taro op 6 juli 1495.Giarola maakte deel uit van het kasteelsysteem van het grondgebied en er waren andere kastelen of versterkte hoven in de omgeving, zoals in Madregolo, Collecchio, Segalara en Carona, bijna allemaal in handen van de familie Rossi. De kerk, oorspronkelijk een eenvoudige kapel, maakte deel uit van de route van de Via Francigena, maar had niet de status van parochiekerk en was sinds 1230 afhankelijk van de naburige kerk van Collecchio. De kerk heeft een plebejische vorm met een puntgevel, halfronde apsis en terracotta bogen, waarvan sommige de restauraties en bombardementen van de Tweede Wereldoorlog hebben overleefd. Het interieur bevat een Annunciatie, een Heilige Familie en een altaarfront van bewerkt en beschilderd leer.